İLLEGAL ÇAĞRILAR

Sen gittiğinde, sürüklediğin eteklerin çiçeklerimi topladı.

Çiçeklerim döküldü eteklerimden.

Yıldızlar kaydı, döküldü eteklerime. 

Parçalanmış ayakkabısını sürüye sürüye yanıma gelen yetim cocuklar hatrına!

Sen gitme ki yıldızlar küsmesin bana.

Ellerim zayıflamasın davamın yolunda.

Çaresiz olduğunu haykırmasın insanın aziz alnı. 

Sevgiye aç ruhlarını doyuracağız daha halkın!

Ben fistanımla oynarken, sen eteklerinle Çiçeklerimi sürüye sürüye gidiyordun. 

Pembe çiçeklerim ardından bakakalmış Yıldızlarıma kim ağlar annemden başka. 

Suskunluğu, göğü yararken, sahipsizlerin,

Sen şiirlerle gittin kardeşim, sularım kurudu.

Neredesin? Van! İzmir! Kıbrıs! Rusya! Almanya! 

Bir nefes çekiyor pencerem en derinden,

Dua eden ellerim ümidin pırıltılarıyla

Belki gelirsin bir gün gül kokularıyla.

Yapılacak çok iş var.

Gidilecek çok yol

Üzülecek ne çok şey var.

Yetistirilemeyecek, bize benliğimizi unutturacak ne çok sorumluluk...

Biz kimiz? Neciyiz? Gideceğimiz yol, şifa olacağımız yara nerede?

Hangi kestirmeyi reddetmeliyiz?

Yuva olacağımız yetim nerede? 

Kardeşim! Sesimi duyuyor musun?

İlknur Yılmaz Arslan