EV SAHİBİ

İnsan, çocukluğunda yaşar. Hapsolmuştur çocukluğuna. Sevindikleri, üzüldükleri hep çocukluğudur. Her gördüğü çocuk kendi çocukluğudur. Sevildiyse çocukken, ancak o zaman sevebilir çocukları. 

İnsan her zaman çocukluğunda yaşar. En çok da yaşayamadıklarında yaşar. Hiç çıkamaz oradan. Büyüdüğünü zannetse de insan, aslında hiç büyümez. Sadece kontrolü kendinden başka etkenlere vermeyi öğrenir. Kendi çocukluğuna susmayı öğütleyerek, saklar içindeki çocukluğu. 

İnsan hep çocukluğu ile bakar dünyaya. Korktuğu zaman çocukluğundaki gibi korkar, heyecanlandığı zaman içindeki çocukluğu coşar. Ama olgun görünmek için "sessiz ol" der ona. "Kimse bizi görmesin. Kimse burada olduğumuzu görmesin. 

İnsan bir çocuğa gülümsediği zaman kendi çocukluğuna gülümser. Acıdıği zaman bir garip çocuğa, kendi çocukluğunun üzerine battaniye örtüp, onu kanatlarının altına almak ister. 

Çocukluk gelip geçmez. Gelir ama hiç geçmez. Aslolan çocukluktur. Geriye kalanı maske ve kıyafetlerdir.

İlknur Yılmaz Arslan